Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά



Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μοντέρνου» επιστημονικού, θεωρητικού κεκτημένου, δηλαδή όλου του Πολιτιστικού Κεκτημένου της Νεώτερης εποχής από το τέλος του Μεσαίωνα και δώθε.

Θα χρειαστεί μια σειρά άρθρων για να εξηγήσουμε απλά και στρωτά την αποδομητική - δήθεν εκσυγχρονιστική - τάση των Μεταμοντέρνων Επιστημόνων και των δήθεν ανατρεπτικών τάσεών τους.

Ουσιαστικά οι Μεταμοντέρνοι μάς πάνε όχι μπροστά, αλλά πίσω από τους «Μοντέρνους» ή νεωτερικούς. Όσο και να διαμαρτύρονται οι Μεταμοντέρνοι και η θεωρία τους, αποτελούν μια Επανάσταση ενάντια στη Λογική και μια ασύντακτη και πρωτόγονη επιστροφή στην Προ-Λογική ή Μυθολογική περίοδο. Καλύπτουν δε την βαθιά αντιδραστικότητά τους με κραυγές επιστημοσύνης και προχωρημένης σκέψης…

Αφήνοντας για τις μετέπειτα δημοσιεύσεις την ανάλυση των θεωριών τους, σήμερα θα ασχοληθούμε με την Μεταμοντέρνα Αριστερά (Αριστερά εντός εισαγωγικών), επικεντρώνοντας σε πέντε χαρακτηριστικά της για να τονίσουμε την ιδιαιτερότητά της.

Η Μεταμοντέρνα «Αριστερά» έχει σαν κύρια τάση τον Κοινωνιολογισμό.

Έχοντας αλλεργία και ενστικτώδη απέχθεια στη Βιολογία, οι Μεταμοντέρνοι θεωρούν τη Βιολογική κατασκευή σαν Κοινωνική Κατασκευή κατά πρώτο λόγο.

Με αποκορύφωμα την θεωρία του φύλου, την οποία πρεσβεύουν, θεωρούν πως τα δυο φύλα είναι κατά πρώτο λόγο «Κοινωνική Κατασκευή». Ουσιαστικά δεν γεννιέσαι βιολογικά σαν άνδρας ή γυναίκα, αλλά «δημιουργείσαι» ή «διαπλάθεσαι» από την Κοινωνία.

Έχοντας σαν συνειδητό στόχο να αποδομήσουν τον Βιολογικό Πυρήνα των Φύλων υπερτονίζουν την Κοινωνική Επιρροή στην διαμόρφωση των Φύλων μειώνοντας με κάθε τρόπο τον βιολογικό πυρήνα των δυο φύλων.

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά έχει αναγάγει την «Ελευθερία Επιλογής» σε υπέρτατο Αγαθό.

Υπερπηδώντας Κοινωνία, Κοινωνική Επιρροή και Περίγυρο – για να μην μιλήσουμε για κάποιες «Διαβόητες» Έννοιες τις οποίες απεχθάνεται, όπως Κοινωνική Ηθική και Κοινωνική Ευθύνη – η «Αριστερά» αυτή θεωρεί την Ελευθερία Επιλογής Υπέρτατο Αγαθό, Suprema Lex, Lex Regis.

Έτσι, εάν κάποιος που είναι Gay ή Lesbian αποζητά όχι μόνο Σύμφωνο Συμβίωσης αλλά και υιοθεσία τέκνων, ανατροφή κ.λπ. είναι ελεύθερος να το κάνει και φυσικά όλη η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να υπακούσει.

Η τελευταία πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ για υιοθεσία παιδιών από Ομοφυλόφιλους πιστοποιεί του λόγου το αληθές. Όσοι αρνούνται ή τέλος πάντων έχουν ενστάσεις είναι Ομοφοβικοί – στην καλύτερη περίπτωση… – ή απλά «Νεοναζί» και «Φασίστες».

Είναι ουσιαστικά η αποθέωση της εγωκεντρικής αντίληψης του κόσμου, δηλαδή η αναγόρευση του Φιλελεύθερου Εγώ σε υπέρτατη Αρχή.

Η Μεταμοντέρνα «Αριστερά» είναι ουσιαστικά Φιλελευθερισμός και Νεοφιλελευθερισμός με «Ροζ Πετσέτα».

Στον τομέα των εθνικών ζητημάτων η αναγόρευση του «Εθνικού Φαντασιακού» σε κύριο κριτήριο όλων των θεμάτων περί έθνους είναι το θεμελιακό τους χαρακτηριστικό.

Για την Μεταμοντέρνα «Αριστερά» δεν υπάρχει έθνος σαν ιστορική κατασκευή – κοινωνική, ταξική, πολιτική, ιδεολογική, θρησκευτική, βιολογική –, αλλά όλα ανάγονται στην Φαντασιακή παραγωγή/αναπαραγωγή του εκάστοτε Εθνικισμού.

Με αυτή την λογική δεν υπάρχουν Εθνικοαπελευθερωτικοί Αγώνες – όπως των Αντιαποικιοκρατικών Κινημάτων του Τρίτου Κόσμου, του ΕΑΜ επί Κατοχής ή της Επανάστασης του ’21 – αλλά εθνικοί «Εθνικισμοί».

Η λογική πως καθένας που μιλά για Έθνος, Πατρίδα ή Εθνική Απελευθέρωση είναι Εθνικιστής και – εννοείται… – Ακροδεξιός ή και Ναζί δεν είναι Μακριά.

Μια ακραία αστική – Δεξιά και Ακροδεξιά – αντίληψη ταυτίζει την Μεταμοντέρνα «Αριστερά» με την Διαλεκτική Θεωρία του Μαρξ και τον «Αντιεθνικισμό» της με τον Διεθνισμό του Εργατικού Κινήματος.

Είναι λάθος γιατί οι εκπρόσωποι της Μεταμοντέρνας «Αριστεράς» δεν αποδομούν απλώς την μαρξιστική θεωρία, αλλά ουσιαστικά την απορρίπτουν.

Γνωστά Κοινοβουλευτικά Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ολοζώντανα παραδείγματα με αποτέλεσμα όχι να μην πάνε μπροστά από τον «Δογματικό και ξεπερασμένο Μαρξ» αλλά να επιστρέφουν σε παλαιότερες και ξεπερασμένες απόψεις.

Π.χ. ο Φεμινισμός της Μεταμοντέρνας «Αριστεράς» δεν υποστηρίζει την ισότητα των φύλων όπως κόπτεται, αλλά την προνομιακή μεταχείριση του ενός φύλου σε βάρος του άλλου. Υποκαθιστώντας την πάλη των τάξεων με την πάλη των δυο φύλων και χωρίζοντας τα δυο φύλα, δεν παίζουν απλώς το παιχνίδι της Ελίτ που θέλει να διαιρεί και να βασιλεύει – Divide et Impera – αλλά ουσιαστικά προωθούν την Πρακτική του Νέου Χαλίφη. Αν με άλλα λόγια οι γυναίκες υποκαταστήσουν τους άνδρες – «Χαλίφηδες στην Θέση του Χαλίφη» –, τότε όλα θα πάνε καλά, δηλαδή δεν καταργούμε τον Χαλίφη αλλά αντικαθιστούμε το φύλο του.

Ουσιαστικά δεν έχουν καμία σχέση με τις απόψεις της Ιστορικής Αριστεράς της Δεύτερης και Τρίτης Διεθνούς – Clara Zetkin, August Bebel, Rosa Luxemburg, Louise Kautsky, Friedrich Engels – όπου υπήρχε σαφέστατο Κοινωνικό Κριτήριο διαχωρίζοντας τις Μεγαλοαστές Φεμινίστριες από τις Εργαζόμενες.

Σύμφωνα με την Ιστορική Αριστερά εχθρός της Γυναίκας είναι το Κεφαλαιοκρατικό Σύστημα.

Σύμφωνα με την Μεταμοντέρνα «Αριστερά» a la ΣΥΡΙΖΑ εχθρός της Γυναίκας είναι ο Φαλλοκράτης, Σεξιστής, Πατριαρχικός, Υποψήφιος Βιαστής και περιφερόμενο Κάθαρμα της Ιστορίας που λέγεται Άνδρας. Μισανδρισμός δηλαδή.

Η Κοινωνική Προέλευση της Μεταμοντέρνας «Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ είναι τα μικροαστικά στρώματα και κυρίως αυτό που ο Κωστής Μοσκώφ αποκαλούσε «Μικροαστική και Μεταπρατική Ιντελιγκέντσια».

Έχοντας επικεντρώσει την προσοχή τους σε τμήματα της Πανεπιστημιακής και Δημοσιοϋπαλληλικής Γραφειοκρατίας – Μεσαίου και Ανώτερου Επιπέδου – οι ίδιοι οι Μεταμοντέρνοι «Αριστεροί» αυτής της Κοπής αυτοαποκαλούνται Διανοούμενοι και καταχρώνται εννοιών τις οποίες ουσιαστικά δεν γνωρίζουν σχεδόν καθόλου.

Από τις Δέκα Λέξεις οι Επτά είναι «Διανοούμενος» και «Ηγεμονία». Μετριότατοι επιστημονικά και άσχετοι θεωρητικά, καταχρώνται όρους τους όποιους ουσιαστικά δεν κατανοούν, ταυτόχρονα δε κορδώνονται σαν φασιανοί για την Ιδεολογική τους Μεγαλοπρέπεια.

Έχοντας αποκοπεί από γεννησιμιού τους από αυτό που ονομάζουμε λαϊκά στρώματα και εργατική τάξη, έχουν μια νέα μεγάλη καινοτομία συγκριτικά με την Ιστορική Αριστερά, το πλήρες διαζύγιο από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Όσοι λοιπόν παραξενεύονται για την ιδεοληψία της Μεταμοντέρνας «Αριστεράς» καλύτερα να μην την συγχέουν με την Αριστερά που γνωρίσαμε Ιστορικά. Αποτελούν ένα περιφερόμενο Κοινωνικό Στρώμα του 3-4% που καταφέρνει με ψευδεπίγραφο τρόπο να ενσωματώνει αιτήματα μεγάλων στρωμάτων όπως και έγινε στις εκλογές του 2015. Πάντα με ψευδοαριστερή μπαγκέτα.

πηγη

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Η Ελλάδα δεν είναι αφύλακτη διάβαση

Μάχη στα στενά των Δερβενακίων (πίνακας του Θ. Βρυζάκη)
                                  
Η ελπίδα, παρά την προδοσία


Την ώρα που ο κόσμος περιμένει με αγωνία να δει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει ο νέος, παραπαίων, πλανητάρχης στο θέατρο της ιστορίας και της πολιτικής, ακούγεται η θεατρική φράση του Άμλετ: “The time is out of order”... Η εποχή πάει άσχημα, έχει ξεχαρβαλωθεί, σαν να “έχει βγει από τους ρεζέδες της”, όπως θάλεγαν οι παλιότεροι.
Πράγματι, σέρνεται εδώ και καιρό, μια διάχυτη αίσθηση ότι δεν είναι άλλη μια κρίση του καπιταλισμού, ένα τέλος των ιδεολογιών· ότι είμαστε στο παρά πέντε του Αρμαγεδδώνα και όλα παίζονται την επόμενη στιγμή.
Εκατό χρόνια μετά την μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και τέσσερις δεκαετίες μετά την επέλαση της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης, ο τροχός της ιστορίας είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει.
Το “πάρτυ” του δυτικού φιλελευθερισμού για την εύκολη νίκη επί του σοβιετικού αντιπάλου του και την αποτυχία της υλοποίησης της σοσιαλιστικής Ουτοπίας τελειώνει εδώ, καθώς καθίσταται προφανές ότι η παγκοσμιοποίηση μάλλον οξύνει παρά αμβλύνει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Το περιβόητο αγγλοσαξωνικό μοντέλο, που ξεκίνησε στις αρχές του 18ου αιώνα και εστίασε στην επιδίωξη της μεγιστοποίησης του πλούτου ως τον ύψιστο σκοπό της ανθρώπινης ζωής, “πνέει τα λοίσθια”. Αυτός ο οικονομικός φιλελευθερισμός που προέκυψε από την προτεσταντική ηθική, σύμφωνα με την γνωστή θεωρία του Μαξ Βέμπερ, έγινε προοδευτικά ο πυρήνας της ιδεολογίας που έχει κυριαρχήσει σε παγκόσμια κλίμακα, ξεκινώντας με την πολιτική του Ρήγκαν και της Θάτσερ την δεκαετία του '80. Το παράδοξο είναι ότι, μετά την κρίση της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια, σήμερα η επικρατούσα άποψη μεταξύ των Αγγλοσαξώνων οικονομολόγων είναι γενικά Κεϋνσιανή, ενώ η Γερμανία έχει γίνει η εστία των νεοφιλελεύθερων απόψεων. Ο ατομικισμός του φιλελευθερισμού, οι διακηρύξεις ότι “Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα...” ή “Δεν υπάρχει η οντότητα του δημοσίου, είναι απλώς ένας αριθμός ατόμων” αποδεικνύεται πιο επικίνδυνος κι από την θεωρία του “υπερανθρώπου” του ναζισμού. Αν αφεθεί ανεξέλεγκτος, μπορεί να οδηγήσει σε μια πρωτοφανή τεχνο-φασιστική δουλοκρατία σε όλο τον πλανήτη.
Σε αντίθεση με αυτό το δόγμα, η κοινωνία είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών της· είναι αυτό που οι φιλόσοφοι αποκαλούν “αναδυόμενη ενότητα”, με ιδιότητες και αρχές του συνόλου διαφορετικές από εκείνες των συστατικών μερών της ακριβώς όπως, αναλογικά, οι χημικές ενώσεις (π.χ. το νερό και το αλάτι) έχουν ιδιότητες διαφορετικές από τα συστατικά στοιχεία τους. Υπό την έννοια αυτή, η κοινωνία και η οικονομία της μοιάζουν με ένα οικοσύστημα ή μια μηχανή. Εάν το σύστημα δυσλειτουργεί, τότε υπάρχουν αθώα θύματα: οι φτωχοί, οι καταπιεσμένοι, οι εξαρτημένοι, οι αμόρφωτοι. Το σύστημα χρειάζεται συνεπώς ρύθμιση ή επιδιόρθωση, ή ακόμα γενική επισκευή και επανασχεδίαση, και όλα αυτά στην περίπτωση μιας κρατικής οντότητας είναι οι νόμιμες λειτουργίες μιας κυβέρνησης που την έχουν επιφορτίσει να δρα προς το συμφέρον όλων και να “αντλεί τις δίκαιες εξουσίες της από την συναίνεση των κυβερνώμενων”.
Οι ζηλωτές των “ελεύθερων αγορών”, της laissez-faire οικονομίας, έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα ότι αγνοούν τις δυσλειτουργίες του δόγματός τους και κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά στις αποτυχίες των “αγορών”.

Ένας από τους σφοδρότερους επικριτές τους, ο Ούγγρος ηθικός φιλόσοφος Καρλ Πολάνυι (1896-1964), είδε την καταστροφή της περιόδου του Μεσοπολέμου, την Μεγάλη Ύφεση, τον φασισμό και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως την λογική κορύφωση του laissez-faire προς ένα ακραίο επίπεδο. “Οι αρχικές αιτίες του κατακλυσμού”, έγραψε, “βρίσκονται στην ουτοπική επιδίωξη του οικονομικού φιλελευθερισμού να συγκροτήσει ένα σύστημα αυτορυθμιζόμενης αγοράς”. Το πιο γνωστό έργο του, “Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός” (Εκδ. Νησίδες, Θεσ/νίκη), γραμμένο για το ευρύ κοινό, είναι πνευματώδες και παθιασμένο, αλλά και λόγιο. Αντίθετα προς τους φιλελεύθερους οικονομολόγους από τον Άνταμ Σμιθ μέχρι τον Φρήντριχ Χάγιεκ, ο Πολάνυι ισχυριζόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα “φυσικό” ως προς την ελεύθερη αγορά. Οι αρχικές οικονομίες είχαν δομηθεί βάσει κοινωνικών υποχρεώσεων. Η σύγχρονη εμπορική κοινωνία εξαρτάτο από την “σκόπιμη κρατική παρέμβαση” από και υπέρ των ελίτ. Το “laissez-faire”, γράφει, αφήνοντας να διαφανεί το οξύμωρον, “ήταν προσχεδιασμένο”. Οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, που αντιμετωπίζουν την αγορά ως οικουμενική -αποδεσμευμένη από τις τοπικές κουλτούρες και τον ιστορικό χρόνο- είναι φανατικοί, των οποίων οι ιδέες καταλήγουν σε τραγωδία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δύο βασικοί υπουργοί Οικονομικών στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια της εξέλιξης του οικονομικού κραχ του 2008, ο Δημοκρατικός Robert Rubin και ο Ρεπουμπλικάνος Henry Paulson, ήταν και οι δύο πρώην CEO της Goldman Sachs.
Ο πιο διάσημος επικριτής του οικονομικού φιλελευθερισμού ήταν σίγουρα ο Καρλ Μαρξ, που προέβλεψε την πτώση του καπιταλισμού λόγω εσωτερικών αντιθέσεων. Αλλά έναν αιώνα μετά την πρόβλεψη του Μαρξ (1848-1948), στο αποκορύφωμα τού μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κύματος ευημερίας, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναπτύχθηκε μια τεράστια και αυξανόμενη ευχαριστημένη μπουρζουαζία. Το προλεταριάτο απολάμβανε σταθερή άνοδο του βιοτικού του επιπέδου και η πολιτική του δράση κατευθυνόταν στην υποστήριξη κοινοβουλευτικών κομμάτων, τα οποία δημιούργησαν ένα κράτος προνοίας για τον εξανθρωπισμό, αλλά όχι για την ανατροπή, του καπιταλισμού. Σήμερα ο κόσμος φαίνεται περισσότερο “μαρξιστικός”, καθώς η μεσαία τάξη καταρρέει παντού και μια παγκόσμια στρατιά ανέργων σφυροκοπά τους μισθούς και περιθωριοποιεί την πολιτική ισχύ της εργατικής τάξης. Ακόμα και επαγγέλματα της ελίτ προλεταριοποιούνται... ενώ τα κεφάλαια που κινούνται δεν αφορούν την κοινωνία.
Ο Πολάνυι, περισσότερο ανθρωπιστής παρά υλιστής και με το πλεονέκτημα της εμπειρίας ενός παραπάνω αιώνα σχεδόν, έχει μια πιο σίγουρη αίσθηση για το πώς οι αγορές αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. Η ελπίδα του ήταν ότι οι δημοκρατικοί ηγέτες ίσως μάθαιναν από την ιστορία και δεν θα επαναλάμβαναν τα ολέθρια λάθη του 19ου και του 20ου αιώνα.
Αν θέλουμε να καταλάβουμε την δυναμική της δικής μας εποχής, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο από το να ανατρέξουμε στον Πολάνυι.

Την διαπίστωση, όμως, ότι το μέλλον του οικονομικού φιλελευθερισμού είναι ζοφερό, έχει κάνει και ο νεώτερος Έλληνας πολιτικός επιστήμονας, φιλόσοφος και συγγραφέας
Παναγιώτης Κονδύλης. Στο εξαιρετικό βιβλίο του Θεωρία του Πολέμου (Εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1998) έσφαξε πολλές “ιερές αγελάδες” της δυτικοφιλελεύθερης ιστορικής και πολιτικής επιστήμης. Ο Κονδύλης, αν και χάθηκε πρόωρα και δεν πρόλαβε να δει την κρίση του καζινο-καπιταλισμού, είχε προβλέψει ότι: “Όπως οι μαρξιστές έζησαν το ναυάγιο της Ουτοπίας τους, έτσι και οι φιλελεύθεροι θα βρεθούν σύντομα μπροστά στα ερείπια της δικής τους, την οποία θα γκρεμίσουν οι τρομακτικοί αγώνες κατανομής του 21ου αιώνα”. Στο παραπάνω βιβλίο του εξηγεί ότι ο θεωρητικά έωλος και πρακτικά ιδιοτελής ουτοπισμός τού φιλελευθερισμού έγκειται στην πεποίθηση ότι η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, των επικοινωνιών και του εμπορίου θα επιφέρει καθ' εαυτήν το ποθούμενο ειρηνικό αποτέλεσμα... μολονότι γελοιοποιείται όλο και περισσότερο με τα προφανή κοινωνικο-οικονομικά αδιέξοδα που προκαλεί.
Ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός αντιλαμβάνεται την “κοινωνική ειρήνη” ως συνώνυμη με την κατάργηση της πάλης των τάξεων, την οποία ταυτίζει με “την απεριόριστη και κάθετη κοινωνική κινητικότητα, και όχι με την οριστική και γενικά αποδεκτή ρύθμιση της κατανομής των υλικών και λοιπών αγαθών”. Επισημαίνει, μάλιστα, ο Κονδύλης ότι “η μαρξιστική Ουτοπία, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο, ήταν πιο ρεαλιστική από την φιλελεύθερη”. Ο λόγος είναι ότι έθετε αυστηρότερες προδιαγραφές για την ικανοποιητική, για όλους, λύση του προβλήματος της κατανομής των αγαθών.
Δεδομένου ότι η “Κομμουνιστική” Κίνα γίνεται η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη του πλανήτη, έως το τέλος της δεκαετίας το δυτικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, το οποίο ήδη συνοδεύεται από έντονα ανομικά φαινόμενα, θα βρεθεί μπροστά σε καταλυτική αμφισβήτηση.

Ελαδα: μια Αφύλακτη Διάβαση

Η ανεμπόδιστη καταλήστευση κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής του πλανήτη είναι ο σιωπηρός στόχος που καμουφλάρεται πίσω από την επίκληση της “παγκοσμιοποίησης”. Καθώς αυτό το μοντέλο της αδηφάγου (και μη βιώσιμης) “ανάπτυξης” και “προόδου” οδηγείται σε πιο ακραία επιβολή από την άναρχη οικονομία της αγοράς, χρειάζεται η κατάργηση των συνόρων και ο έλεγχος σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ο κόσμος βιώνει μια δολοφονική τάξη σήμερα. Η Ενωμένη Ευρώπη, στην πορεία προς το μέλλον, έχει χάσει την πολιτισμική πλευρά της, όπως
δείχνουν τα φαινόμενα Ντυροζέλ και η κακοποίηση της Ελληνικής κληρονομιάς. Όμως, η Ελλάδα ως ουσία πλανάται πάντα σαν φάντασμα πάνω από την Ευρώπη και αυτό γίνεται κατανοητό σε κάθε πνευματική δραστηριότητα.
Στο γεωπολιτικό επίπεδο, η ισχύς της Ελλάδας είναι αναμφισβήτητη. Δεν χρειάζεται ν' αναφερθώ σε κλασσικές γεωπολιτικές αναλύσεις. Ούτε να τονίσω ξανά ότι, μετά από τις τελευταίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, στο Κουρδιστάν και την ρωσσική αναβίωση, έχει αρχίσει ένας νέος “ψυχρός πόλεμος”, που αναβαθμίζει την γεωπολιτική σημασία του ελληνικού χώρου.
Η Ελλάδα, είτε ως κοιτίδα του πνεύματος, είτε ως αναφορά του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, είτε ως “Μέκκα” των απανταχού Ορθοδόξων, είτε ως γέφυρα Ανατολής και Δύσης, είναι μια “Διάβαση” από την οποία όλοι μπορούν να περάσουν στον δρόμο προς το μέλλον.
Το μέγα ζήτημα είναι ότι σήμερα αυτή η Διάβαση παραμένει Αφύλακτη... απέναντι στα γεωπολιτικά σχέδια της Νέας Τάξης, την επέλαση της παγκοσμιοποίησης και την πληθυσμιακή μετάλλαξη του φθίνοντος πληθυσμού της. Και, το χειρότερο, είναι πνευματικά ανοχύρωτη απέναντι στην μεταμοντέρνα αγοραία “φαντασίωση”, που εκβιάζει την διάλυση μιας ιστορικής συλλογικότητας τεσσάρων χιλιάδων χρόνων τουλάχιστον και ζητάει τη θυσία της “σκληρής” εθνικής μας ταυτότητας στον βωμό της παγκοσμιοποιημένης αγοράς.
Πολλοί, μάλιστα, επικαλούνται κάποιους αόρατους “νόμους” της ιστορίας, ότι είναι νομοτέλεια η εξαφάνιση των ιστορικών εθνών, ή κατασκευάζουν φανταστικές “ταυτότητες”, που το μόνο που εξυπηρετούν είναι τα σχέδια της μίας και μοναδικής αυτοκρατορίας σήμερα -της Νέας Τάξης.
Η εθνοκτόνος πολιτική των “παγκοσμιοποιητών” του ακαδημαϊκού κατεστημένου και η οργουελλική “καινόγλωσσα” έχουν ήδη τρώσει σοβαρά την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες.
Ο πόλεμος που γίνεται από τους “ινστρούχτορες”, αφ' ενός μεν στρέφεται κατά της λογικής του Έλληνα ώστε να την απορυθμίσει, αφ' ετέρου δε κατά της βούλησής του, ενσταλάζοντας το κόμπλεξ της μικρότητας και της υποταγής· δεδομένου ότι, κατά τον Αριστοτέλη, “βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν”... Γι’ αυτό και είναι πολύ πιο ύπουλος -άρα πιο επικίνδυνος- από τον συμβατικό, γιατί παραπλανά τα θύματά του, όπως δυστυχώς αποδεικνύεται και από την ενοχική συμπεριφορά ενός μεγάλου κομματιού της σημερινής νεολαίας μετά τα Μνημόνια. Και τούτο, διότι ο “συμβατικός πόλεμος” γεννά ηττημένους που έχουν “επίγνωση της ήττας τους”, Δηλαδή, έχει αλωθεί μόνο η εξωτερική ελευθερία τους, ενώ η εσωτερική ελευθερία τους (η βούλησή τους) παραμένει αλώβητη.
Η σημερινή βιομηχανία σύγχυσης και αποδόμησης, όμως, “γεννά ηττημένους που όχι μόνο δεν έχουν... επίγνωση της ήττας τους, αλλά που εκλαμβάνουν την ήττα τους ως θρίαμβο “απελευθέρωσης”, καθώς και ηττημένους, υπερήφανους για την ήττα τους, ηττημένους που επιχαίρουν για την εξαφάνιση της ίδιας τους της βούλησης” (Δάφνη Βαρβιτσιώτη, “Νέα Εποχή” - Εξέλιξη ή Χειραγώγηση;, Εκδ. Σταμούλη).

Η ιστορία και η πράξη

Το 830 μ.Χ., ο μέγας χαλίφης Αλ Μαμούν, ιδρυτής της φημισμένης “Σχολής της Βαγδάτης”, συνάντησε κάποιον νεαρό Έλληνα αιχμάλωτο, ο οποίος τον κατέπληξε γιατί του έλυσε δύσκολα μαθηματικά προβλήματα που βασάνιζαν επί μήνες τους επιστήμονες της Αυλής του. Ο Αλ Μαμούν τον ρώτησε αν υπάρχουν και άλλες μεγαλοφυΐες σαν αυτόν στο Βυζάντιο. Ο νεαρός απαντά ότι είναι μόνο ένας μέτριος μαθητής... ενός άσημου διδασκάλου των μαθηματικών, ονόματι Λέων. Ο χαλίφης τον ελευθερώνει αμέσως και τον στέλνει με γράμμα στον Λέοντα, καλώντας τον να έρθει να διδάξει στην Βαγδάτη, όπου “θα κύψει ενώπιόν του τον αυχένα όλο το αραβικό έθνος, με πρώτον αυτόν τον ίδιο τον χαλίφη”.
Στη συνέχεια, ο Αλ Μαμούν επεδόθη με πάθος στην αναζήτηση βυζαντινών χειρογράφων, τα οποία μεταφράζονταν από τα αρχαία ελληνικά στα αραβικά. Έτσι λειτούργησε το αραβικό “πνευματικό σωσίβιο” για τη Δύση, ώστε “οι δυτικοί αισθάνθηκαν σύγχρονοι του Αριστοτέλη, με την άνοδο των αστών” (βλ. Παν. Δρακόπουλου, Μεσαίωνας Ελληνικός και Δυτικός).
Η παραπάνω αναφορά δείχνει ότι, στον ορθόδοξο ελληνο-βυζαντινό κόσμο, ουδέποτε έπαψε η άνθηση των πολιτιστικών αξιών και της ελληνιστικής παράδοσης. Εδώ πρωτο-οργανώθηκε το κράτος δικαίου, που θεωρείται δεδομένη κατάκτηση της Ε.Ε., εδώ υπήρξε η μήτρα του εκπαιδευτικού συστήματος που επικρατεί σήμερα, το νομοθετικό σύστημα, η σημερινή διπλωματία κ.ο.κ. Αντιθέτως, στη Δύση, καθολική ή προτεσταντική, η πνευματική νύχτα, η δαιμονολογία και η μαγεία, οι πυρακτωμένες λαβίδες στους μαστούς, το λιωμένο μολύβι πάνω στις πληγές και οι διαμελισμοί κράτησαν μέχρι και τις αρχές του 18ου αιώνα!
Στο τέλος του Μεσαίωνα, οι άσπονδοι Δυτικοί φίλοι μας και σημερινοί “εταίροι” της Ε.Ε. άνοιξαν τα κελιά των άθλιων φυλακών τους και εξαπέλυσαν όλα τα καθάρματα των σταυροφόρων ενάντια στην Ρωμανία, δηλαδή την Ελλάδα, με την οποία είχε ταυτιστεί ήδη η παραπαίουσα βυζαντινή αυτοκρατορία. Το αποτέλεσμα ήταν να επέλθει η οριστική παρακμή της και να ακολουθήσει η παράδοση στους Οθωμανούς.

«Τα ελευθέρια» (πίνακας του Θεόφιλου, 1933)

Οι Έλληνες πρέπει να επιβιώσουμε

Σήμερα, το ίδιο φεουδαρχικό λεφούσι επιτίθεται ξανά στη χώρα μας με το μεταμοντέρνο προσωπείο των “golden boys”, των τραπεζιτών και των χρηματιστών. Τα σχέδιά τους, εξίσου απάνθρωπα και κυνικά, τα υπηρετεί μια νομενκλατούρα πολιτικών, πνευματικών και άλλων ταγών, που έχουν κλίνει δουλικά το γόνυ στους σημερινούς Επικυρίαρχους. Υλοποιώντας εντολές εξωθεσμικών κέντρων, αποδόμησαν το κοινωνικό κράτος, διέβρωσαν συστηματικά την παιδεία, τη νεολαία και την οικονομία, για να μας καταντήσουν πρώτα ένα “αποτυχημένο κράτος” και στη συνέχεια μια αποικία Χρεοκρατίας.
Η Δύση, κυρίαρχη τεχνολογικά και στρατιωτικά, στα πλαίσια της Νέας Τάξης, και πολιτισμικά με την παγκοσμιοποίηση, επιχειρεί να διαστρεβλώσει την ιστορία και να ανατρέψει τους γεωπολιτικούς χάρτες σε βάρος του απομείναντος Ελληνισμού και των άλλων βυζαντινογενών λαών. Έχοντας τον ελληνικό λαό υπό ασφυκτική εξάρτηση για πολλές δεκαετίες και σε απόλυτη ομηρία μετά το Μνημόνιο, κατάφεραν να επιβάλουν, με την σύμπραξη της ντόπιας παρασιτικής νομενκλατούρας, την διάλυση του κοινωνικού ιστού και της παραγωγικής υποδομής της χώρας. Μιας χώρας που, μέχρι το 1980, είχε 26.500 μεγάλες βιομηχανίες και 172.000 βιοτεχνίες (έναντι ελάχιστων σήμερα, αντίστοιχα, στα πρόθυρα να βάλουν λουκέτο) και τώρα δανείζεται δισεκατομμύρια μόνο για να ξεπληρώσουμε το τοκογλυφικό σύστημα και το διεθνές παρακράτος...
Δεν έχουμε τεχνίτες, δεν έχουμε αγρότες, δεν έχουμε παραγωγική τάξη, παρά μόνο delivery υπηρεσίες και υποαπασχολούμενους υπαλλήλους. Όλα τα δευτερογενή επαγγέλματα είναι στα χέρια εκατομμυρίων αλλοδαπών και οι άριστοι των νέων Ελλήνων επιστημόνων καταφεύγουν στην αλλοδαπή αγορά εργασίας. Και δεν φτάνει αυτό. Επιχειρούν να κηρύξουν όλους τους κλάδους της κοινωνίας ως “διεφθαρμένους”. Οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι “κοινωνικοί μηχανικοί”, οι καταχραστές του χρηματιστηρίου, τα λαμόγια, οι “κουμπάροι”, οι επήλυδες και οι εθνομηδενιστές μετακυλίουν τα χρέη της διατεταγμένης εθνοκτονίας -οικονομικά και ηθικά- στους ίδιους, τους υπό αφανισμό, Έλληνες.
Γι’ αυτό υπάρχει μια γενικευμένη αγωνία για το αύριο, το μέλλον αυτού του τόπου, την μοίρα του εναπομείναντος Ελληνισμού. Αν καταλάβουμε και συμφωνήσουμε όλοι ότι πρέπει να επιβιώσουμε αξιοπρεπώς στον κόσμο που έρχεται, γρήγορα θα ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι, θα αναδυθεί η στρατηγική πρόταση από τη φαντασιακή θολούρα, θα βγει μπροστάρης ο αγωνιστικός λόγος από τη ρητορεία του αρνητισμού και του αυτομαστιγώματος, το ενωτικό πρόταγμα θα διαλύσει τα φράγματα του διχασμού και θα βρει την κοινή γλώσσα συνεννόησης.
Με λίγα λόγια, κύριοι “παγκοσμιοποιητές”, η εθνική μας οντότητα δεν είναι μια φαντασίωση: την οφείλουμε, εκτός από τους αρχαίους μας προγόνους, στη φουστανέλλα, στο τσαρούχι και στον σταυρό... Απόλλων και Διόνυσος, Μεγαλόχαρη και Χριστός, τρύγος, οίνος, άρτος, γάμος... Ζορμπάς και “ας κρατήσουν οι χοροί”!

Η ανυπόστατη θεωρία και η Ελλάδα

Σε μια φιλοσοφική προσέγγιση του Χρήματος και της Οικονομίας, ο Έλληνας οικονομολόγος Σπύρος Λαβδιώτης εξηγεί γιατί το μοντέλο της laissez-faire οικονομίας είναι δομημένο σε εσφαλμένες “υποθέσεις”, όπως το ότι η οικονομία της ελεύθερης αγοράς τείνει πάντοτε στην επίτευξη ενός σημείου ισορροπίας, ακολουθώντας τους νόμους της φυσικής του Νεύτωνα... “Η βασική πλάνη της ορθόδοξης laissez-faire οικονομίας είναι η θεώρηση ότι το σύστημα του ελεύθερου καπιταλισμού λειτουργεί όπως ένα εκκρεμές, το οποίο, ενώ κινείται μπρος και πίσω, πάντοτε προσεγγίζει μια θέση ακινησίας, το άχρονο equilibrium” (Σπύρος Λαβδιώτης, Η Εποχή του Ατομικισμού, Εκδ. Έσοπτρον, Αθήνα 2012, σελ.23).
Θύμα αυτής της παράνοιας υπήρξε η ανήμπορη να αντιδράσει, προδομένη από την πολιτική της ηγεσία, Ελλάδα, όταν βρέθηκε στην μέγκενη των προγραμμάτων αυστηρής λιτότητας των αξιωματούχων του ΔΝΤ και των Βρυξελλών, για να σωθεί το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και να μην χάσουν οι τοκογλύφοι τα δικά τους “κεκτημένα δικαιώματα” στα υπέρογκα κέρδη τους.
Όμως, σύμφωνα με την αριστοτελική φιλοσοφία, η πολιτική φύση του ανθρώπου προέχει της οικονομικής και τα πολιτεύματα που ασκούν την εξουσία με επιδίωξη το κοινό συμφέρον είναι “ορθαί πολιτείαι”, ενώ εκείνα που επιδιώκουν το ατομικό συμφέρον είναι “παρεκβάσεις”. Συνεπώς, σύμφωνα με την αριστοτελική σκέψη. Τα πολιτεύματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνον, τα οποία υπηρετούν την αρχή της μεγιστοποίησης του ατομικού συμφέροντος, συνιστούν “παρεκβάσεις”.
Έτσι, η νεοταξική ιδεολογία του τεχνολογικού μεσσιανισμού τείνει στην έσχατη ύβρη της αντιπαράθεσης του ανθρώπου με τον Λόγο.
Η αρχική κοινωνική αιτία για όλα αυτά τα “παρατράγουδα”, που κορυφώνονται σήμερα μπροστά μας, ήταν η διαρκής ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων εις βάρος της Φύσης, η οποία άρχισε από τη βιομηχανική επανάσταση.
Αυτή η αυτοκαταστροφική διαδικασία ήταν ο καρπός του δυτικού πολιτισμού και, κυρίως, της αγγλοσαξωνικής προτεσταντικής εκδοχής του, που εξόρισε το Θείον από την Φύση και παραχώρησε στον άνθρωπο το δικαίωμα να την εκμεταλλεύεται άπληστα.
Αντίθετα, στην ελληνική παράδοση, υπάρχει ένα συνεχές θεολογικό “νήμα” από τις προ-ολύμπιες πελασγικές λατρείες, μέχρι την λαϊκή Ορθοδοξία που διδάσκει την ιδέα της “υπεύθυνης ανθρώπινης διαχείρισης της Γης”. Το θεμελιακό υπόβαθρο αυτής της διδασκαλίας ήταν η Ορφική Ιδέα πως όλοι οι άνθρωποι περιέχουν τους σπόρους της θειότητας και ότι η οδός προς την θέωση περνά μέσα από την συνεργασία του ανθρώπου με την Φύση.
Η Ορφική-Πλατωνική ιδέα του Κόσμου συναντήθηκε με την Αναγέννηση, όταν οι Έλληνες φιλόσοφοι της δημιουργικής εκείνης εποχής -ο Πλήθων, ο Βησσαρίων και άλλοι Βυζαντινοί λόγιοι “με τα θλιμμένα μάτια”- θα πλημμυρίσουν μετά την πτώση της Πόλης τις φιλοσοφικές σχολές και τις αυλές της Δύσης, όπως επισημαίνει ο ιστορικός Arnold Toynbee στο θαυμάσιο βιβλίο του “Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους”.
Η “Ορφική Ιδέα” και το “Αρκαδικό Ιδεώδες” που συμβολίζουν το πανάρχαιο όραμα ότι, η ανθρωπότητα μπορεί να προχωρήσει πέρα και πάνω από τους κύκλους του χρόνου, αρκεί ο άνθρωπος να σεβασθεί την ισορροπία με τις φυσικές δυνάμεις, επιβίωσαν και στην εποχή του δυτικού Διαφωτισμού, μέσα από τους κύκλους της Αρκαδικής Ακαδημίας.
Στην κυρίαρχη για την ρομαντική κοσμοθεωρία σχέση Ανθρώπου-Φύσης, ο Διόνυσος, ο Χριστός και ο νεοπλατωνισμός συμβολίζουν την αρμονία με τη Φύση, που υπήρχε σε μια πρώϊμη εποχή.
Στην Ελλάδα, όλη αυτή η πανάρχαιη ορφικο-διονυσιακή αντίληψη πέρασε στη συνέχεια μέσα από τη λαϊκή Ορθοδοξία -το Πάσχα των Ελλήνων, το δημοτικό τραγούδι, τα λαϊκά δρώμενα και τις γιορτές- και τη νεοελληνική ποιητική παράδοση (Παλαμάς, Σικελιανός, Ελύτης κ.ά.).
Αυτή την κληρονομιά έχουμε να υπερασπίσουμε, την βαθύτερη ουσία όλης της Ελληνικής Παρουσίας ως Λόγου και Πράξης -όπως την όριζε ο Κωστής Μοσκώφ στο δοκίμιό του Η πράξη και η σιωπή- μέσα στην κυριαρχική λατρεία του Πανός στην αρχαιότητα, του Παντός στην Ορθοδοξία και, σήμερα όλο και πιο έντονα, στο όραμα μιας επανάστασης συμπαντικής.
Η Ελλάδα δεν είναι μια ανάπηρη ιστορία, ένα “παραμύθι χωρίς όνομα”. Διασώζουμε πανάρχαια κληρονομήματα και επιταγές σ’ αυτή τη χώρα, που μετράνε στην συνείδησή μας απείρως περισσότερο από την εκταμίευση των δόσεων της “τρόϊκας” και την “πολιτική ορθότητα” της κοινωνικής αφασίας που επιδιώκουν οι “ντομινέϊτορς” του κόσμου.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

*Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.124, Νοέμβριος 2017

πηγη

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Ευημερώντας από την εξαθλίωση: τα «κοράκια» ή «ταμεία γύπες» κερδοσκοπούν πάνω στα χρέη των ιδιωτών…




Χάρη στην διεθνή εκστρατεία που ξεκίνησε η CADTM (http://www.cadtm.org/Petition-pour-defendre-et ), γνωρίζουμε την καταστροφική δράση των «ταμείων γυπών» (vulture funds) σε σχέση με τα δημόσια χρέη: αγοράζουν τίτλους δημοσίου χρέους σε εξευτελιστικές τιμές (5 ως 20 % της αρχικής αξίας των τίτλων) πριν προσφύγουν στα δικαστήρια για να ανακτήσουν ένα μέγιστο ποσοστό χρημάτων.

Ο ίδιος τύπος δραστηριότητας είναι σε πλήρη ανάπτυξη στον τομέα των χρεών των νοικοκυριών.

Σημειωτέο πως οι δυνατότητες επέκτασης είναι τεράστιες καθώς στην Ευρώπη ο όγκος των ιδιωτικών χρεών σε αναστολή πληρωμής ανέρχεται σε 1.000 δις ευρώ[1]. Με την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, ο όγκος των αθετήσεων πληρωμών των χρεών των νοικοκυριών και των μικροεπιχειρήσεων θα αυξηθεί, αναπόφευκτα.

Η μέθοδος λειτουργίας των vulture funds στον τομέα των ιδιωτικών χρεών είναι απλός. Αγοράζουν πακέτα μη εξυπηρετούμενων χρεών από τις τράπεζες[2], από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, τις εταιρείες στεγαστικών δανείων, τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικής ενέργειας στους ιδιώτες,… Τα εν λόγω πακέτα μη εξυπηρετούμενων χρεών αγοράζονται στο 10% της αξίας τους και, παρενοχλώντας τους οφειλέτες και με νομικές διαδικασίες, προσπαθούν οι Vulture Funds να ανακτήσουν το 20% με 30% της αρχικής αξίας.

Στην Ευρώπη, οι χρηματοοικονομικές εταιρείες με ειδίκευση σε τέτοιου είδους δραστηριότητες νεκροφάγων αναπτύχθηκαν πρώτα στην Σκανδιναβία, με την τραπεζική κρίση του 1980-1990. Πρόκειται για την σουηδική εταιρεία Intrum (https://www.intrum.com/en/about-us/about-our-company/our-brand/) και την Aktiv Kapital (θυγατρική του αμερικανικού ομίλου PRA https://www.aktivkapital.com/).

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσίευσε η τράπεζα Morgan Stanley, ο συνολικός όγκος των πακέτων κόκκινων δανείων που κατέχουν επτά από τις σημαντικότερες εταιρείες που ειδικεύονται στην ανάκτηση των χρεών των νοικοκυριών στην Ευρώπη διπλασιάστηκε μεταξύ 2014 και 2017, με αύξηση περίπου από 4 δις λίρες sterling σε περισσότερο από 8 δις (Financial Times, 23 Νεμβρίου 2017). Το 2016, η Intrum πραγματοποίησε κέρδη ύψους 197 εκατομμυρίων ευρώ. Η Cabot, βρετανική εταιρεία (https://www.cabotfinancial.co.uk/ ; http://www.telegraph.co.uk/business/2017/11/16/britains-biggest-debt-collector-cabot-pulls-float/), πραγματοποίησε κέρδη ύψους 155 εκατομμυρίων ευρώ. Η Arrow, επίσης βρετανική, πραγματοποίησε κέρδη ύψους 118 εκατομμυρίων ευρώ. Η Hoist, βρετανική, πραγματοποίησε κέρδη ύψους 93 εκατομμυρίων ευρώ (βλ. http://hoistfinance.co.uk/). Η Kruk, πολωνική εταιρεία (https://en.kruk.eu/business-partners/about-us), πραγματοποίησε κέρδη ύψους 91 εκατομμυρίων ευρώ. Στην ιστοσελίδα της Arrow μαθαίνουμε ότι 4 εκατομμύρια οικογένειες είναι σε αθέτηση πληρωμών, στην Μεγάλη Βρετανία (βλ. http://www.arrowglobal.net/, επίσκεψη στις 3 Δεκεμβρίου 2017).

Τον Οκτώβριο του 2017, η Intrum αγόρασε στην Ελλάδα ένα πακέτο μη εξυπηρετούμενων χρεών ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ.Κατά πάσα πιθανότητα, κατέβαλε 1,2 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει αυτό το χαρτοφυλάκιο, που αντιστοιχεί στο 3% της ονομαστικής του αξίας. Σύμφωνα με τον Mikael Ericson, διευθυντή της Intrum, η ελληνική αγορά των μη εξυπηρετούμενων χρεών παρουσιάζει εξαιρετικές δυνατότητες ανάπτυξης καθώς το 2017, σχεδόν 50 % των χρεών είναι σε αναστολή πληρωμής[3].Αυτό, λέει, αντιστοιχεί με το σύνολο της αγοράς που αποτελείται από τις χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.

Χαρτογράφηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων ως ποσοστό του συνόλου των πιστώσεων που χορήγησαν οι τράπεζες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά την 30η Σεπτεμβρίου 2015

Ο ανταγωνισμός αυξάνεται μεταξύ των κορακιών (vulture funds), γεγονός που οδηγεί σε μείωση των αποδόσεών τους. Ενώ πριν από 5 χρόνια, μια «επένδυση» ενός εκατομμυρίου ευρώ στην εξαγορά ανεξόφλητων χρεών μπορούσε να αποδώσει 3 εκατομμύρια, το 2017, τα κοράκια βγάζουν 1,8 και 2.

Άλλα vulture funds δραστηριοποιούνται στην εξαγορά κόκκινων δανείων, ειδικότερα το θλιβερά περίφημο ταμείο Εlliot του Paul Singer. Το ταμείο Elliot εξαγόρασε πακέτα κόκκινων δανείων από δυο ισπανικές τράπεζες, την Banco Popular (την οποία εξαγόρασε η Santander τον Μάη του 2017) και την Bankia, (βλ. Fatima Martin, « Les fonds vautours pillent le plus élémentaire : le logement, l’alimentation et l’électricité » (Τα κοράκια λεηλατούν τα πλέον στοιχειώδη: την στέγη, την τροφή και τον ηλεκτρισμό), http://www.cadtm.org/Les-fonds-vautours-pillent-le-plus). Ο αμερικανικός όμιλος Blackstone ανέπτυξε και αυτός έντονη δραστηριότητα στην Ισπανία (βλ., στα ισπανικά: Fatima Martin, « Blackstone, el casero buitre global : De los alquileres protegidos de Madrid a los narcopisos de Barcelona », http://www.cadtm.org/Blackstone-el-casero-buitre-global). Η Blackstone αναπτύσσει ποικιλία δραστηριοτήτων: έτσι, εξειδικεύεται επίσης στην χορήγηση ριψοκίνδυνων πιστώσεων σε μικρο-επιχειρήσεις και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Γι’ αυτό το σκοπό, η Blackstone εξοπλίστηκε με ειδικό τμήμα που αναπτύσσει τέτοιου είδους δραστηριότητες: την GSO (https://www.blackstone.com/the-firm/asset-management/credit-(gso)). Η GSO προτείνει απλοποιημένες συμβάσεις χρέους, πιο επικερδές και με πολύ μεγαλύτερο ρίσκο, προσελκύοντας έτσι τις ΜΜΕ που δεν έχουν πια πρόσβαση σε κανονικές τραπεζικές πιστώσεις. Από την άλλη, η GSO προσελκύει επενδυτές που αναζητούν την μέγιστη απόδοση, ειδικότερα τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Η GSO τους προτείνει να προκαταβάλλουν κεφάλαια τα οποία η GSO δανείζει στις ιδιωτικές μικρο-επιχειρήσεις και στις ΜΜΕ. Στο φύλλο της 17 Νοεμβρίου 2017, η Financial Times κρούει κατά κάποιον τρόπο τον κώδωνα του κινδύνου γράφοντας πως τα vulture funds ρισκάρουν πολλά με τις αποταμιεύσεις των μελών τους, επενδύοντας στα προϊόντα που δημιούργησε η GSO[4]. Έτσι, πρώτα η Blackstone είναι πιστωτής (και προσελκύει συνταξιοδοτικά ταμεία που αναζητούν υψηλές αποδόσεις) και στη συνέχεια εξαγοράζει χαρτοφυλάκια ανεξόφλητων χρεών.

Όταν η φούσκα των ακινήτων έσκασε στην Ιαπωνία (δεκαετία του 90), στις ΗΠΑ ((2006-2007), στην Ιρλανδία και την Ισλανδία (2008), στην Ισπανία (2009), δεκάδες εκατομμύρια νοικοκυριών των λαϊκών τάξεων οδηγήθηκαν στην παύση πληρωμών και άρχισαν να υπόκεινται σε μαζικές εξώσεις. Στις ΗΠΑ, από το 2006, δεκατέσσερα εκατομμύρια οικογένειες έχασαν την κατοικία τους για όφελος των τραπεζών. Στην Ισπανία, συνέβη το ίδιο για περισσότερο από 300.000 οικογένειες. Σε εποχές μείωσης του πραγματικού μισθού, μαζικής ανεργίας και καταχρηστικών όρων δανεισμού, τα αποτελέσματα των χρεών αυτών είναι καταστροφικά για ένα αυξανόμενο μέρος των λαϊκών τάξεων που αναγκάζεται να χρηματοδοτεί με πίστωση την τρέχουσα κατανάλωσή του, καθώς τα κανονικά έσοδα δεν επαρκούν πλέον για να πληρωθούν οι δαπάνες διατροφής, στέγασης, ένδυσης, θέρμανσης, ηλεκτρισμού, υγεία, παιδείας… Εταιρείες εξειδικεύονται λοιπόν στις πωλήσεις με πίστωση σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Μερικές φορές οι πιστώσεις χορηγούνται αρχικά με μηδενικό επιτόκιο, με σκοπό να προσελκύσουν πελάτες, αλλά με την πρώτη καθυστέρηση πληρωμών, τα επιτόκια εκρήγνυνται και ξεκινά η παρενόχληση. Σ’ αυτή την περίπτωση, τα αρχικά επιτόκια γίνονται άμεσα τοκογλυφικά. Αντιμετωπίζουμε και πάλι, στην ιστορία των χωρών του Βορρά, ένα μαζικό φαινόμενο βίαιης αποστέρησης περιουσίας. Τα ιδιωτικά χρέη παίζουν εδώ έναν ρόλο κλειδί. Στις ΗΠΑ, η δικαιοσύνη κατέγραψε το τεράστιο ποσό των 500.000 περιπτώσεων καταχρηστικών και απατηλών συμβάσεων ακινήτων, ο πραγματικός αριθμός όμως είναι κατά πολύ υψηλότερος. Στην Ισπανία, η νομοθεσία την οποία επικαλούνται οι τραπεζίτες για να προχωρήσουν σε έξωση οικογενειών από την κατοικία τους, ανάγεται από την εποχή του δικτάτορα Φράνκο. Στην Ελλάδα, στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου που δέχθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα το 2015, οι τράπεζες έχουν πλέον τα χέρια ελεύθερα για να προχωρήσουν σε εξώσεις οικογενειών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα ενυπόθηκα δάνειά τους.

Η νέα διεθνής κρίση που ξεκίνησε το 2007 έριξε άπλετο φως στην απατηλή συμπεριφορά των τραπεζών. Μετά από τις μαζικές εξώσεις από κατοικίες που ακολούθησαν στις ΗΠΑ, στην Ισπανία και αλλού, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αμφισβητούν τα χρέη σε χώρες όπου συνήθως η υποχρέωση της αποπληρωμής χρέους δεν αμφισβητούνταν. Η Ada Colau, που εκλέχθηκε δήμαρχος της Βαρκελώνης το 2015, συγκέντρωσε γύρω της σημαντική λαϊκή υποστήριξη συμμετέχοντας ενεργά στην πλατφόρμα κατά των εξώσεων από κατοικίες που διενεργούσαν οι τράπεζες κατά οικογενειών που δεν ήταν σε θέση να συνεχίσουν να αποπληρώνουν τα ενυπόθηκα δάνειά τους. Μερικά χρόνια νωρίτερα, δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι μια γυναίκα ή ένας άντρας θα εκλέγονταν σε υψηλά αξιώματα, έχοντας οργανώσει παράνομες καταλήψεις τραπεζών για να υπερασπιστεί οικογένειες που είχαν αναστείλει την αποπληρωμή ενός χρέους.

Σε ολόκληρο τον πλανήτη, η CADTM και κοινωνικά κινήματα αμφισβητούν την αποπληρωμή των ιδιωτικών αθέμιτων χρεών, είτε είναι ενυπόθηκα είτε φοιτητικά, είτε οι απαιτήσεις προέρχονται από μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες είτε από εταιρείες ανάκτησης οφειλών, είτε από κοράκια είτε από παρόχους μικροπιστώσεων.

του​ ​Eric Toussaint

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman


[1] 1.000 δις χρεών σε αναστολή πληρωμής (επίσης γνωστά με την αγγλική συντομογραφία NPL, Non performing loans ή «κόκκινα δάνεια» στα ελληνικά). Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή, αυτό αντιπροσωπεύει 5% του συνόλου των πιστώσεων που χορηγήθηκαν από τις τράπεζες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

[2] Οι τράπεζες ωθούνται από τις ελεγκτικές αρχές και την ΕΚΤ να απαλλαγούν από τα κόκκινα δάνεια (NPLs) μεταπουλώντας τα με έκπτωση σε τρίτους, όπως αυτά τα ταμεία-γύπες.

[3] Σχετικά με τα αίτια του πολύ υψηλού αυτού ποσού στην Ελλάδα, βλ. Eric Toussaint, «Grèce : Les banques sont à l’origine de la crise» (Ελλάδα: Οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση), που δημοσιεύτηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2016, http://www.cadtm.org/Grece-Les-banques-sont-a-l-origine (στα ελληνικά, εδώ: http://www.contra-xreos.gr/arthra/1162-2017-01-17-08-37-41.html- )

[4] Financial Times, “Blackstone offers ‘cov-lite’ business loans”, 17 Νοεμβρίου 2017.

πηγη

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Οι τροχιστές και οι θυγατέρες που δεν ήξεραν... Δεν ρώταγαν.


Τα λέγαμε από καιρό, για το εργασιακό περιβάλλον - κρεατομηχανή. Τα λέγαμε από καιρό με επίλογο να μου προσάπτεις πάντα άρνηση, θυμό, απόγνωση και υστερόγραφο το ΑΜΑΝ ΡΕ ΜΑΝΑ πιο απαισιόδοξος πεθαίνεις...



Οχι δεν πέθανα, ακόμη, όμως έχουν πεθάνει άλλοι πριν την ώρα τους, χιλιάδες άλλοι και ταυτόχρονα δεν γεννήθηκαν άλλοι, χιλιάδες άλλοι.

Πάμε στην κρεατομηχανή που αφήσαμε πιο πάνω. Τι έγινε στην δουλειά σου; στον όμιλο όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται.

Τι σου ζήτησαν για «μίαν ετέραν ανανέωσιν» 6μηνιαίας συμβάσεως; Επικύψεις; Δουλικότητα; Γλοιώδη υπακοή; Σεβασμό στο χέρι που σε ταΐζει;

Τι κι αν ήσουν δεύτερη στις εννιά στην παραγωγικότητα. Στο είπαν ξεκάθαρα. Αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η τυφλή υπακοή. Να γίνεις τα μάτια και τα αυτιά της υπεύθυνης , η οποία με την σειρά της είναι τα μάτια και τα αυτιά της μεγαλοϋπεύθυνης και πάει λέγοντας.
Τι σου ζήτησαν βρε θυγατέρα να καρφώνεις, να προσκυνάς για ένα ξεροκόμματο. Να ρουφιανεύεις τις άλλες θυγατέρες, να προσκυνάς την υπεύθυνη και τα αφεντικά.
Τι; το εργασιακό περιβάλλον ήταν ιδιαιτέρως εκλεπτυσμένο; Του τύπου σε...
ξεσουμίζω με τακτ και βουρ για την επόμενη θυγατέρα;
Μη γελιέσαι συμβαίνει παντού και εκτός συνόρων. Είναι οι γνωστές ρωμαϊκές γαλέρες των ευρωτροχιστών. Τι; συμφώνησες μαζί μου; Θριάμβευσε ο κανιβαλισμός; Τι; έχει εφεδρείες; Τι; ουδείς αναντικατάστατος;

Χαρά μου η άρνηση σου για την ανανέωση της σύμβασης. Τι ; απόρησε η μεγαλοϋπεύθυνη που σε καιρούς ανεργίας αρνήθηκες να κανιβαλίσεις με την σειρά σου τις νέες θυγατέρες του ομίλου;
Χάρηκα που δεν το βάζεις κάτω αλλά κάτσε και σκέψου.

Σύνταξη δεν πρόκειται να πάρεις ποτέ, αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν με το τρόπο που προτάσσουν οι τροχιστές του τόπου. Για να τα λέμε απλά . Ακόμη κι αν εργαζόσουν με τετράωρη φυσικά απασχόληση -που να βρεις οκτάωρη δεν συμφέρει στους εργοδότες- θέλεις δύο ημέρες για να συμπληρώσεις μία.

Δηλαδή με τα φτωχά μου μαθηματικά πρέπει να εργασθείς περίπου 80 χρόνια για να συμπληρώσεις τα πολυπόθητα 40 έτη εργασίας. Τι όχι; Και που να δεις τι σύνταξη , συγγνώμη επίδομα ήθελα να πω, θα λάβεις αν καβατζάρεις τα χρόνια του Αβραάμ Σύνταξη δεν θα πάρω ούτε εγώ ακόμη κι αν συμπληρώσω τα 40 πολυπόθητα έτη -Θεού θέλοντος και τροχιστή επιτρέποντος φυσικά - λόγω του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.

Δεν θες να ξέρεις πόσοι ασφαλιστικοί νόμοι έχουν ψηφιστεί κατά καιρούς . Δεν θες να ξέρεις πόσες τάσεις και πόσες προτάσεις έχουν τεθεί επί τάπητος.

Παρατηρήσεις επί παρατηρήσεων. Φταίει το αναδιανεμητικό σύστημα, φταίει το κεφαλαιοποιητικό σύστημα, φταίει το δημογραφικό, η γήρανση του πληθυσμού, οι όχι σωστές αξιοποιήσεις των αποθεματικών των Ταμείων, η μονομερής χρηματοδότηση, η διμερής χρηματοδότηση, η τριμερής, η κακιά διαχείριση των πόρων, η αύξηση της ανεργίας, η κακή εξέλιξη του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης , η μη αποκατάσταση της ισορροπίας στην αγορά εργασίας και εν κατακλείδι φταίει το κακό το ριζικό μας.

Θα μου πεις σιγά τώρα 1.500.000 άνεργοι μη κάτσουν να ενημερωθούν για το πολιτικο-κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Θα σου πω τότε ότι αν δεν κάτσουν να ενημερωθούν θα γνωρίσουν δια ζώσης τι συνέβη, ας πούμε στην Γουατεμάλα. Θα σου πω ότι το αιματοκύλισμα δεν πρόκειται να σταματήσει. Η σφαγή που είναι σε εξέλιξη δεν πρόκειται να σταματήσει. Οι συντάξεις ψαλιδίστηκαν τουλάχιστον πέντε φορές και οι τροχιστές δεν θα πάψουν την κοπτοραπτική έως ότου το κουστούμι λιώσει.

Εργασία δεν υπάρχει για εκατομμύρια ανέργων και ούτε προβλέπεται από πουθενά. Φουγάρα δεν καπνίζουν, οι ταρσανάδες σιώπησαν, οι βιοτεχνίες έκλεισαν και βιομηχανίες δεν επιτρέπονται. Σε αντιπαράθεση θα δεις δεκάδες καφέ να ξεφυτρώνουν και δεκάδες πορνεία να κάνουν την εμφάνισή τους. Όπου δεν υπάρχει παιδεία εκεί ανθεί η παραβατικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της. Για τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας άστο, τα λέμε άλλη φορά έχουμε χρόνο, για 99 χρόνια εκχωρήσαμε τα πάντα, αεροδρόμια , λιμάνια υποδομές , φυσικές πηγές ενέργειας... έχουμε χρόνο, 99 χρόνια θα τα λέμε.

Για τα μνημόνια ένα σου γράφω, την ετυμολογία της λέξης, Προέρχεται από το λατινικό memorandum και εντός της υπάρχει η ρίζα της λέξης ΜΝΗΜΗ.

Αυτή την ΜΝΗΜΗ πρέπει να την κρατήσουμε βαθιά μέσα μας μαζί με τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη «...Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη , παρηγοριόμαστε μ' ένα τρόπο, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντα λίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνες από μας και μένει και μαγιά. Και ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, και όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν.»
Αυτή την μαγιά να κρατήσεις θυγατέρα και την αξιοπρέπεια σου, εγώ κρατώ την χαρμολύπη. Λύπη για την ανεργία σου , χαρά για την μαγιά που φουσκώνει .

Υστερόγραφο: Να πληρώνεις τους λογαριασμούς του νερού και του ρεύματος. Με ένα ΦΕΚ από κοινωνικά αγαθά βαπτίσθηκαν εμπόρευμα από τους τροχιστές.

της ΕΥΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΙΔΟΥ
μέλους της προσωρινής Π.Γ του
"Μετώπου για μια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"

πηγη

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Che fece ...il gran rifiuto - (Η μεγάλη άρνηση)


Ίσως έπρεπε το μεγάλο "ΟΧΙ" να έχει ειπωθεί εδώ και χρόνια, το διακύβευμα όμως επιτάσσει τώρα, σήμερα, χθες, την ανάγκη συγκρότησης ενός Μετώπου ανεξάρτητου από πάσης φύσεως κομματικές σφραγίδες παλαιάς κοπής που ως μοναδικό αποτέλεσμα είχαν την βύθιση της χώρας σε μια πολυεπίπεδη βαθύτατη κρίση που πλήττει όλα τα κοινωνικά στρώματα των Ελλήνων πολιτών.

Από το "λεφτά υπάρχουν" φτάσαμε στην πολιτική των "κοινωνικών μερισμάτων".

Από τις ανά τους αιώνες, κατακτήσεις (και όχι εύκολα) εργασιακών δικαιωμάτων που δεν ήταν ούτε δωράκι ούτε πρόνοια του νομοθέτη, φτάσαμε στο σημείο να τίθενται σε αμφισβήτηση τα πάσης φύσεως εργασιακά θεμελιώδη δικαιώματα συνδικαλιστικές δράσεις, απεργίες...

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ψυχολογία και Κρίση - Παρατηρώντας τα τεκταινόμενα…


Το παράλογο και το άλογο δημιουργούν παθητικές καταστάσεις ενώ η λογική απελευθερώνει. Ο φόβος είναι σύνδρομο που παραλύει την ορθή κρίση, μετατρέπει την αισιοδοξία σε απαισιοδοξία και κάνει την ελπίδα ανέλπιδη. Η λογική είναι το φάρμακο που ισορροπεί τις τυφλές παρορμήσεις και τα ακραία συναισθήματα φόβων και υπερβολών.

Ο φόβος πλανιέται σήμερα στο πολιτικό φάσμα. Η φύση του πολιτικού συστήματος προκάλεσε πολλά δεινά και συμφορές στην κοινωνική ζωή της χώρας. Κάποιοι έχουν την άποψη ότι ο Έλληνας δεν ψηφίζει αλλά καταψηφίζει. Άρα, φοβίστε τον! Ο κόσμος πελαγοδρομεί στις ισορροπίες του φόβου και του δέους, της πραγματικότητας και της κατασκευασμένης εικόνας. Η καταστροφολογία υπαγορεύεται από την διασφάλιση συμφερόντων. Αποτελεί κλειδί στις πολιτικές επιλογές. Από την άλλη τα φοβικά σύνδρομα επιφέρουν οργή και θυμό, γι αυτό αρκετές πολιτικές κάστες και κύκλοι συμφερόντων χρησιμοποιούν εκφοβισμούς, ζοφερές εικόνες, παραποιήσεις της πραγματικότητας, απειλές, ρεβανσισμούς, ακόμη και ακραίες μορφές φόβου για να εδραιώσουν τις επιλογές τους η να ξεμπερδεύουν με την ασκούμενη κριτική και να εξοντώσουν πολιτικούς αντιπάλους. Φόβος και συκοφαντία που πολλάκις συνοδεύονται από ύβρεις, αναιδέστατους χαρακτηρισμούς, καταστροφολογία και παράτολμες συμπεριφορές. Η εξαπόλυση εκστρατείας φόβου, απειλών και συκοφαντιών γεννά δειλία που οδηγεί σε τάσεις να προκαλέσουν φόβο στους άλλους. Οι τάσεις αυτές, εφόσον περάσουν στην κοινωνία, δημιουργούν συνθήκες καθολικής αποδοχής στις εκφοβισμένες κοινωνικές ομάδες. Άρα έχομε να κάνομε με την δημιουργία παθητικής φύσης κόντρα στη λογική. Η λογική όμως απελευθερώνει δημιουργικές δυνάμεις και κριτική σκέψη.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Ο Νεοφιλελευθερισμός σκοτώνει τη Δημοκρατία


Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε μάρτυρες της καλπάζουσας παρακμής της ΕΕ αλλά και όλου του δυτικού κόσμου. Ειδικά οι Έλληνες βιώνουμε, όπως κανένας άλλος λαός της Ευρώπης, τη βαρβαρότητα της παγκόσμιας επιβολής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος πάνω στις τύχες των λαών. Αυτό, όμως, που πλέον καθίσταται πασιφανές, είναι η διαπίστωση ότι οι απλοί πολίτες δεν έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη λήψη κρίσιμων γι’ αυτούς αποφάσεων και γίνονται σταδιακά έρμαια της οικονομικής τους ανέχειας.

Ο χρηματοπιστωτικός οίκος McKinsey έχει ήδη από την 25-2-2015 επισημάνει με έκθεσή του ότι το δημόσιο χρέος όλων ανεξαρτήτως των χωρών της υφηλίου αυξάνεται τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτό είναι παράλογο αλλά άκρως αληθές. Παράλογο είναι επίσης το γεγονός ότι το παγκόσμιο χρέος ξεπερνά το τριπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ. Σε ποιους οφείλονται τα ποσά αυτά; Προφανώς σε όσους μπορούν να περιγραφούν ως παγκόσμια οικονομική ελίτ. Σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι με την αύξηση του χρέους των κρατών εκκινείται νομοτελειακά ένας μηχανισμός εξάρτησης και βαθμιαίας υποδούλωσης των κρατών στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πολιτικοί και λοιποί κρατικοί θεσμοί χρηματίζονται, χώρες καταστρέφονται κι οι τοκογλύφοι πανηγυρίζουν.

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά

Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μ...